خلاصه اگه هر سوالی راجع به نجوم و تقویم تاریخ (حتی راجع به روزهای سالها سالها پیش دارید)  به اینجا مراجعه کنید:

http://geophysics.ut.ac.ir/Fa/Moarefi/Tamas.asp

سلام

من برگشتم، امروز روزه بودم ولی عملآ هیچ کاری نتونستم بکنم خیلی خیلی بی حال بودم، بگذریم.....

دیشب که داشتم فیلم _اولین شب آرامش_ و می دیدم پیش خودم فکر کردم این فیلم هم کم مضخرف نیستا...! بر خلاف دو سه قسمت اول که به نظرم خیلی جذاب و دیدنی بودالآن پرِ اشتباهات کارگردانیه، از مسخرگی زده رو دست نرگس ، طبق معمول فیلمهای ایرانی هم خانمها همیشه تو بدترین شرایط حامله میشن! یکی شوهرش میمیره حامله میشه، یکی شوهرش میره سفر می فهمه حاملست، یکی شوهرش تا میره زندان حامله میشه و... خلاصه همیشه یکی حاملست که نه خودش خبر داره، نه شوهرش پیششه

بدترین معضل این فیلمها غیر طبیعی بودنشونه، شوهر طرف میمیره خانمش بدون داد و فریاد کردن، آروم گریه میکنه! آدما مثل آب خوردن دستور قتل کسی و میدن که بزرگش کردن، همه یه راز برای گفتن دارن که همه ازش خبر دارن! و....

گفتم فیلم نرگس یاد چند تا مطلب افتادم: درسته که این فیلم هم بعضی وقتها واقعآ مسخره بودو به نظر قسمت آخر فیلم دست کاری شده بود! اما به نظرم چند تا ویژگی  داشت که این فیلم رو دیدنی کرده بود:

1_ حرفه ای بازی کردن شخصیتهای اصلی داستان.

2_ حرکت دوربین و نوع فیلم برداری.

3_ جذاب جلوه دادن صحنه های حسّاس و هیجانی مثل جایی که مادر نرگس مُرد، وقتی شوکت از ماجرای ازدواج پنهانی پی بردو دنبال بهروز به خونه نرگس اومد، وقتی شوکت از بیماری دختر عمو پی بردو...

4_ موسیقی متن فوق العاده.

5_ زیبا بودن برخی از دیالوگهایی که بین شخصیت های اصلی ردّوبدل می شد

6_هر شبی بودن سریال.

7_ ....و مهمترین: فوت پوپک گلدره!

میگم منم یه پا منتقدما نه؟!

سلام، بعد از مدتي غيبت دوباره برگشتم

جاتون خالي هفته پيش خيلي هفته دلپذيري بود...

اولآ كنسرت رضا صادقي علي رغم شلوغي، بي نظمي، هرج و مرج  و خستگي خواننده( كه از چهره و صداش ميشد فهميد)، خيلي خيلي خوش گذشت

ثانيآ سيزدهم، تولد مامان جونم بود كه من متاسفانه فراموش كردم براش پيام تبريك بذارم ( من فرزند نا خلفي هستم)

ثالثآ بخاطر ايام شعبانيه دو تا مولودي توپ رفتيم ، جاتون خيلي خيلي خالي بود، فقط خدا رحم كرد من نتركيدم!( يكي نبود بگه: كاه از خودت نيست، كاهدون كه از خودته!)

رابعآ قسمت شد جمعه رفتيم بستني اكبر مشتي ،مشتي بودااااااااا، حتمآ يه سر بزنيد

خامسآ يكي از آرزوهاي كوچولو موچولوم بر آورده شد، بعد از سالها تونستم ۱۵ شعبان پشت پنجره اطاقمو ريسه بكشم، هر سال همون روز يادم مي افتاد كه دوست داشتم اين كار و بكنم! اما امسال به همّت يكي از دوستام زود تر به فكر افتادم، درسته كه خيلي ناشي گرانه اين كارو كردم ، اما خب...تجربه اول بود ديگه، گير نَََدين

سادسآ وسابعآ و ثامنآ و تاسعآ و عاشرآ هم نداره

http://www.zanan.co.ir/life/000394.html

اونجا به اوج قله ها به آرزو نمی رسی            یه آدم غریبه ای تو شهر سرد بی کسی !

من نیاز دارم همسری داشته باشم که اگر برایش میمیرم، برایم تب نکند، بداند (فقط بداند) که چند بار به خاطرش مُردم........

دلم گرفته......خیلی زیاد......قدّ یه کوه......قدّ یه دشت.......شاید به وسعت کشورم.....شاید به وسعت دنیا......شاید به اندازه ترس از مرگ! 

 دلم گرفته، خیلی زیاد...

دستم بوي گل ميداد ، مرا به جرم چيدن گل محکوم کردند ولي هيچ کسي فکر نکرد شايد گلي کاشته باشم

از اونجایی که زمین گرده ، هر کی هر کاری بکنه، به خودش برمیگرده

چند روز پیش داشتم دفترچه خاطراتم و می خوندم ، دیدم منم بین سالهای 81 تا 83 روزا و شبای کابوس واری و پشت سر گذاشتما!!! 

دو سه تا نکته به ذهنم رسید گفتم اینجا بنویسم:

اول اینکه خداروشکر میکنم که اون روزا رفتن و آرزو میکنم دیگه برنگردن.

دوم اینکه من با توکل به خدا و یه کم صبرو مقاومت واراده و توجه خانواده، مشکلات وحشتناکی رو پشت سر گذاشتم، خیلی بده که الآن گاهی کوچکترین مسائل صبر و تحمل رو از من دور میکنه، باید بیشتر دقت کنم. یادمون باشه ما آدما خیلی خیلی مقاوم تر، صبورتر، با اراده ترو محکم تر از اونی هستیم که خودمون فکر میکنیم، فقط کافیه این و به خودمون یادآوری کنیم و البته یه نگاهی به دفترچه خاطراتمون بندازیم

 سوم اینکه جایی از دفترچه خاطراتم نوشته بودم : "تو باید تمرین تقویت اراده کنی، تنها چیزی که تورو نجات میده، تقویت اراده ست" واقعآ همینطور بود!

خوابم یا بیدارم تو با منی با من

همراه وهمسایه نزدیکترازپیرهن

باور کنم یا نه هـُرم نفسهاتو     

ایثارتن سوزت نجیب دستاتو             

خوابم یا بیدارم لمس تنت خواب نیست

این روشنی ازتوست بگوازآفتاب نیست

بگو که بیدارم بگو که رؤیا نیست

بگوکه بعدازاین جدایی با ما نیست

اگه این فقط یه خوابه تا ابد بذار بخوابم

بذارآفتاب شم و توخواب ازتوچشم توبتابم

بذاراون پرنده باشم که باتن زخمی اسیره

عاشقِ مرگِ که شاید توی دست تو بمیره

خوابم یا بیدارم ای اومده ازخواب

آغوشت و واکن قلب من و دریاب

برای خواب من ای بهترین تعبیر

با من مدارا کن ای عشق دامنگیر

من بی تواندوهِ سرد زمستونم

پرنده ای زخمی اسیر بارونم

ای مثل من عاشق، همتای من محجوب

بمون بمون با من ای بهترین ای خوب.......

   یاد از آن بهاران که شدخزان به پایت

   شد  خزان به پایت بهار  باور  من                     

   سایه بان مهرت نمانده بر سر من

   جز غمت ندارم به حال دل گواهی                   

   ای که نور چشمت در این شب سیاهی

   چشم من به راهت همیشه تا بیایی               

   باغ من ، بهارم ، بهشت من کجایی ؟

  جان من کجایی کجایی که بی تو دل شکسته ام  

  سر به زانوی غم نهاده ام  به گوشه ای نشسته ام

  آتشم به جان و خموشم چو نای مانده از نوا

  مانده با نگاهی به راهی که می رود به ناکجا

  ای گل آشنا، بی قرارم بیا، وای از این غم جدایی......

   این شعر زیبای اصفهانی و تقدیم می کنم به: مامان بزرگ،دایی و خاله عزیزم

                                                              همچنین تقدیم به آقای فرج الله. ا .

                                                             که سالهاست از آنها دوریم.........

سدّ سيوند در استان فارس در حال آبگيريه و احتمال داره پاسارگاد ( مقبره كوروش كبير) به زير آب بره، واقعا غم انگيزه و البته نشستن و نظاره كردن ما هم كم از جنايت نيست! درسته كه به قول جناب آقاي فردوسي : بناهاي آباد گردد خراب.....اما آيا اين درسته كه جزئي از نماد تاريخ، تمدن و فرهنگ يك كشور به اين راحتي تخريب بشه؟! تعجب من از اينجاست: در عصر علم و تكنولوژي و پيشرفت كه ما آدما زمين كرات ديگه رو به مزايده مي ذاريم، راهي وجود نداره تا از غرق شدن يه مقبره جلوگيري كنه؟!

اما اين خبر من و ياد يه موضوع ديگه هم انداخت:

اينكه كشورهايي مثل تركيه، پرتغال، يونان و چند كشور ديگه، سال به سال رشد ناخالص مليشون بالا تر و بالا تر ميره كه البته يكي از مهمترين راهاش جذب توريست از طريق همين آثار باستانيه، متاسفانه كشور ما مثل كشورهاي ديگه جهان سومي ، به اقتصاد تك محصولي بسنده كرده و هنوز نتونسته اونطور كه بايد از چيزهايي كه داره در جهت پيشرفت كشورش استفاده كنه. يادمه چند ساله پيش يه دوستي مي گفت:" آثار باستاني موجود در تركيه و يونان و پرتغال و مصر ... قابل مقايسه با مورد مشابه در ايران نيست " درسته كه من همون موقع جواب اين دوست عزيز و دادم، اما جا داره يك بار ديگه بگم: ميزان توجه و هزينه اي هم كه كشورهايي مثل تركيه و...مي كنند قابل مقايسه با ايران نيست!

و در آخر: تك تك ما به عنوان يك ايراني موظفيم وارث بر حق ميراث عظيم اين مرزو بوم باشيم...

منظورم از گفتن اين داستان كوتاه و بي سروته اين بود: من به عنوان یه دختر ۲۱ ساله واقعا خجالت نكشيدم گفتم مامان پاشو جارو كن؟ اونم به مادري كه خونش هميشه مثل دسته گل بوده،  مطمئنم اگه من جاي مامانم بودم به دخترم اين جواب و ميدادم: پاشو خودت جارو كن يا ميگفتم: خجالتم خوب چيزيه، ۵شنبه بعداز ظهر هم نمي ذاري استراحت كنيم؟! .......اما مامانم طبق معمول با لحن مهربونش گفت: راست ميگي حتما اين كارو ميكنم.

مامان گل و مهربونم اين اولين بار نيست كه اين همه جلوي مهربونيات كم آوردم، دوستت دارم، هميشه مراقبم باش

درست یادم نیست از کی اینقدر عاشقش شدم...فکر مي کنم از دوران راهنمایی یا شاید پنجم دبستان بود ،من خیلی خیلی خیلی دوسش دارم اینقدر که نسبت بهش تعصب عجیبی دارم شاید به اندازه عشق مادر به فرزندش، ميدونم عجيبه اما من به اون به چشم يه ساز نگاه نمي كنم  ، در اون روح، عشق، حيا،عبادت و خلاصه همه چيزو ميبينم، اما چرا....من باهاش خيلي بد رفتار كردم، فكر كنم (نه مطمئنم) باهام قهر كرده،اين و از صداش مي فهمم تار اي عشق دوران كودكيم! با من آشتي كن

اين اولين وبلاگ خصوصي منه،‌ورود خودم و به جامعه عظيم بلاگرها تبريك مي ‌‌گم و اميدوارم بتونم مطالبي بنويسم كه حداقل قابل خوندن باشه!

راستش و بخوايد من كلا رابطه خوبي با وبلاگ و وبلاگ نويسي نداشتم، اما یه جرقه باعث شد تا منم مثل خيلياي ديگه سنت نوشتن روي كاغذو با وبلاگ نويسي تعويض كنم ، چون اينجوري شايد بجز خودم خواننده ديگه اي پيدا بشه كه مطالبم و بخونه ، بالاخره علم همه جوره پيشرفت كرده ديگه ...منم هرچي سعي كردم سنت هارو حفظ كنم نشد كه نشد!!!

البته اينم بگما :‌ رو كاغذ نوشتن بشرطي كه مخاطب نوشته ها فقط و فقط خود آدم باشه، یه صفاي ديگه اي داره